Tildę Swinton nazywano muzą dwuznaczności, hermafrodytycznym talentem, oraz poniekąd ikoną brytyjskich gejów[1]. Na takie opinie zapracowała sobie po równo urodą także chłopięcą posturą, w charakterze plus konsekwentnym wyborem skomplikowanych ról, w szeregu przypadków przekraczających ograniczenia jednej płci.
Dereka Jarmana pierwszego oczarowała jej nieoczywista uroda, wrażliwość na wątki homoerotyczne dodatkowo zręczność transgresji tego, co męskie także kobiece. Jego obrazoburcze oraz wyrafinowane filmy zamieniły rudowłosą dziewczynę do wnętrza zjawiskową piękność, wewnątrz elfa, który nie jest ani kobietą, ani mężczyzną[7]. Zapewne to samo dostrzegła wewnątrz aktorce Sally Potter, powierzając jej tytułową rolę Orlanda (1992) – chłopca, którego przekleństwo królowej skazała na wieczną młodość. Film prowadzi widza na wskroś 400 lat jego życia plus dziwnej przemiany do wnętrza kobietę.
Pytania o tożsamość, o gender pojawiają także wewnątrz innych jej kreacjach aktorskich. W Man to Man (1992) Johna Maybury'ego jest żoną, która czekając na powrót męża z wojny zaczyna się wewnątrz niego przeistaczać[5]. W Constantine (2005) Tilda w charakterze skrzydlaty Gabriel, znowu nie jest ani kobietą, ani mężczyzną, na odwrót idealnym hermafrodytą[7].