Po sukcesie Orlanda do jej drzwi pukało wielu reżyserów, jednakowoż nie pozwoliła sobie na proste dyskontowanie tej popularności, i za sprawą przemyślanym wyborom ról wpisała się wewnątrz panteon gwiazd kina niezależnego. Ta dowcip również opanowanie przyniosły jej cześć fanów dodatkowo admirację, zarówno wśród reżyserów, w charakterze plus artystów[7].
Pracowała z Susan Streitfeld, Johnem Mayburym, Scottem McGehee, Spike'em Jonze'em, Lynn Hershman, Mikiem Millsem, Timem Rothem. Ceniła sobie atmosferę takiej pracy, artystyczną wolność dodatkowo poszukiwania prawdziwej sztuki. Jeździła na przegląd Sundance także stała się częścią tego świata filmowego. Derek nauczył mnie, że liczy się nie ostatnim tchem produkt, atoli też sprawa sądowa tworzenia.[1]
Od aktorstwa uciekała w środku inne dziedziny sztuki, wciąż robiąc to, na co ma ochotę. Stała m.in. twarzą duetu Victor dodatkowo Rolf, holenderskich projektantów mody. Brała podobnie wkład do wnętrza wideoinstalacjach dodatkowo performance'ach[7], m.in. u Cornelii Parker, w środku 1997 w środku The Maybe zrealizowanym wewnątrz galerii "Serpentine", gdzie na wskroś tydzień, na ósemka godzin dawała się zatykać w środku przezroczystej klatce, zamieniając samą siebie w środku eksponat[6]. W tym samym roku wzięła też wkład do wnętrza nagraniu wideoklipu grupy Orbital do utworu The Box[8]. W 1998 na rzecz telewizji BBC Two zrealizowała 9-minutowy obraz pt. Will We Wake[6].